Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

John Wick (2014)

Είδος : Δράσης

John Wick
Σκηνοθεσία:Chad Stahelski
Σενάριο:Derek Kolstad
Παίζουν:Keanu Reeves,
Michael Nyqvist,Alfie Allen
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο Τζον Γουίκ, πρώην επαγγελματίας εκτελεστής, χάνει τη γυναίκα του από καρκίνο ενώ αυτή προλαβαίνει να του αφήσει ενθύμιο ένα κουτάβι, για να έχει κάποιον να αγαπήσει και να φροντίσει. Λίγες ημέρες μετά πέφτει θύμα ληστείας και το κουτάβι δολοφονείται. Ο Τζον Γουίκ βγαίνει στο δρόμο και αναζητά μανιασμένα τους ανθρώπους που σκότωσαν το μοναδικό πράγμα που άφησε η γυναίκα του. 


ΑΠΟΨΗ: Λιγομίλητος, επιβλητικός και ανέκφραστος, ο Κιάνου Ριβς επιστρέφει με μια καθαρόαιμη περιπέτεια, μια ξεκάθαρη ταινία δράσης. Η αγάπη του για τις πολεμικές τέχνες είναι εμφανής κι εδώ, όπως και στο προ δύο ετών Man of Tai Chi, αλλά εδώ μοιάζει αρκετά πιο χαλαρός, ίσως γιατί δεν κουβαλά και το φορτίο της σκηνοθεσίας στην πλάτη του.


  Τη σκηνοθεσία εδώ αναλαμβάνουν δύο (πρώην;) κασκαντέρ και παρά την απειρία τους στο συγκεκριμένο τομέα, τα καταφέρνουν μια χαρά εν τέλει. Γρήγορος ρυθμός, στιλιζαρισμένη βία, προσεκτικά χορογραφημένες μάχες και μια κόμικ αισθητική, που βοηθά να μην πάρεις σοβαρά όσα βλέπεις, αφήνοντας περιθώριο στους συντελεστές να προβούν σε αρκετές υπερβολές.
  Ο Κιάνου Ριβς στα πενήντα του δείχνει (ξανά) έτοιμος για καριέρα action hero (σχολή ο Νίσον...) και με το Τζον Γουίκ καταφέρνει να μετατρέψει την αδυναμία του σε προτέρημα. Η όχι και τόσο μεγάλη εκφραστικότητα του προσώπου του, που στοίχιζε σε προηγούμενες δουλειές του, εδώ βοηθά και δίνει αρκετούς πόντους στο φιλμ. Βγάζει αυτή τη στωικότητα που συνήθως ταιριάζει σε αυτό το είδος ταινιών, όπως μας έχουν μάθει οι παλιότεροι και αξεπέραστοι Τσαρλς Μπρόνσον και Κλιντ Ίστγουντ.
  Μόνο καλά λόγια γράφω ως τώρα και θα παραξενευτείτε από τη βαθμολογία, οπότε πάμε σε αυτά που με ενόχλησαν στο φιλμ. Δύο πράγματα είναι και δεν έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη χαρακτήρων, όπως ίσως θα περιμένατε. Σαφώς όλοι οι χαρακτήρες του φιλμ δεν έχουν κανένα βάθος, όμως αυτό περνάει στα ψιλά, γιατί το ζητούμενο είναι άλλο σε αυτού του είδους τα φιλμ. Τα δύο πράγματα λοιπόν που με ώθησαν σε πιο χαμηλή βαθμολογία είναι τα εξής: α) ανεξέλεγκτη βία και αίμα β) απόδοση ρομαντισμού στις πράξεις του ήρωα. Δε μπορώ να βλέπω τόση ακατάσχετη βία πια στον κινηματογράφο και την τάση να προσπαθούν να δικαιολογήσουν όλη αυτή τη βία δείχνοντας τη μοναξιά του ήρωα και φορτώνοντας του ένα σωρό ελαφρυντικά για τις πράξεις του. Ο Τζον Γουίκ δεν αφήνει κανένα (σχεδόν) ζωντανό στο διάβα του και η απάθειά του περνάει εύκολα στο θεατή. Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στα κινηματογραφικά χρονικά αλλά τα τελευταία χρόνια αρχίζει να με ενοχλεί "η βία για τη βία". Στιλιζαρισμένη, όπως είπα στην αρχή, αλλά σε άφθονη ποσότητα, που μπορεί να κουράσει και να ενοχλήσει σε κάποιο σημείο, όπως συνέβη και μ' εμένα.
  Παρ'ολ'αυτά το John Wick θα βρει κοινό να απευθυνθεί και μάλιστα μεγάλο, όπως ήδη συμβαίνει στο εξωτερικό εδώ και τρεις μήνες. Το σημερινό κοινό εξάλλου διψά για βία, στιλιζαρισμένη ή μη, είτε αυτή προέρχεται από τον κινηματογράφο, τα βιντεοπαιχνίδια ή τα κόμιξ. Οφείλω να αναγνωρίσω παρά τις αντιθέσεις μου, ότι ο Κιάνου Ριβς κάνει ένα δυνατό comeback και τοποθετεί τον εαυτό του ψηλά (αν όχι στην κορυφή) στη λίστα των ηρώων δράσης του σήμερα, με ένα χαρακτήρα που μάλλον θα υποδυθεί ξανά στο μέλλον.




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
John Wick (2014) on IMDb



3 σχόλια:

  1. Σταμάτησα να διαβάζω στο "ανεξέλεγκτη βία και αίμα", τρέχω να το δω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαχαχα!!! Τρέχα... Να μου πεις τη γνώμη σου μετά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ σε όλα, νομίζω έξι στα δέκα θα του βάλω κι εγώ. Βλέπεται ευχάριστα αν θες να κατεβάσεις διακόπτες και να περάσει γρήγορα μίαμιση ώρα, αλλά με το που τελειώνει το ξεχνάς.

      Διαγραφή