Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Voice From The Stone (2017)

Είδος: Μυστηρίου

"Λίγο ιστορία φαντασμάτων, λίγο ερωτική ιστορία, λίγο ψυχολογικό δράμα στα χρόνια μετά το τέλος του 'Β Παγκοσμίου Πολέμου, το Voice From The Stone θα ήθελε να πει πολλά αλλά καταφέρνει να πει ελάχιστα."

Σκηνοθεσία:Eric D. Howell
Σενάριο:Andrew Shaw,
Silvio Raffo(Μυθιστόρημα)
Παίζουν:Emilia Clarke,
Marton Csokas,Caterina Murino
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Η Εμίλια Κλαρκ προσπαθεί να βρει ένα δυνατό κινηματογραφικό ρόλο, αφού κέρδισε τη μικρή οθόνη μέσα από το Game of Thrones, αλλά η επιλογή του Voice From The Stone δε θα μπορούσε να είναι πιο λανθασμένη.
  Η ιστορία της ταινίας, που είναι βασισμένη σε μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Σίλβιο Ράφο, μας μεταφέρει στην Τοσκάνη του 1950. Εκεί μια νεαρή νοσοκόμα καλείται σε ένα παλιό αρχοντικό για να βοηθήσει στην αποκατάσταση του νεαρού Τζέικομπ, ο οποίος δεν έχει μιλήσει εδώ κι έξι μήνες, από την εποχή που έχασε τη μητέρα του. Ο πατέρας και το προσωπικό του αρχοντικού είναι αρκετά απόμακροι και αυστηροί απέναντι στη νοσοκόμα, δυσκολεύοντας το έργο της, ενώ ο μικρός επικοινωνεί μόνο με ένα κομμάτι τοίχου του σπιτιού, μέσα από το οποίο θεωρεί ότι ακούει τη νεκρή μητέρα του. Η φαντασία και η πραγματικότητα μπλέκονται, τόσο για την πρωταγωνίστρια όσο και για τους θεατές, ενώ μια ερωτική ιστορία εκτυλίσσεται ανάμεσα στη νοσοκόμα και τον πατέρα, η οποία μπερδεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα και όχι με ευχάριστο για εμάς τρόπο.
  Στην ουσία, το φιλμ του Έρικ Ντ. Χάουελ μας διηγείται μια ιστορία φαντασμάτων. Άνθρωποι που πότισαν με την ενέργεία τους τους τοίχους του σπιτιού και που βρίσκονται ακόμα εκεί, είτε γιατί αρνούνται να φύγουν, είτε γιατί οι αγαπημένοι τους τους έχουν ανάγκη. Ενώ υπάρχει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου κι ένας σκοτεινός τόνος στα πλάνα του σκηνοθέτη, δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία που μπορούν να διατηρήσουν το ενδιαφέρον σου στην οθόνη. Το σενάριο δε βοηθά, ούτε με τις ατάκες, ούτε με τον τρόπο που χειρίζεται τους πρωταγωνιστές, μη μπορώντας να μας δώσει ένα χαρακτήρα τον οποίο θα βρούμε λίγο πιο φυσιολογικό και θα μπορέσουμε κάπως να παρακολουθήσουμε το φιλμ έστω από τη δική του οπτική. Αυτό λειτουργεί σε βάρος των ηθοποιών, οι οποίοι δε φαίνεται να γνωρίζουν απόλυτα τι ακριβώς πρέπει να κάνουν, πως να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες τους και μοιάζει και ο σκηνοθέτης να μην έχει ξεκαθαρίσει στο κεφάλι του τι ιστορία θέλει να πει. Το φιλμ του ακροβατεί ανάμεσα στο Σπίτι των Πνευμάτων, στο Οι Άλλοι και το Στρίψιμο της Βίδας, αλλά δε μπορεί να βρει ρυθμό και να πει ξεκάθαρα την ιστορία, μπερδεύοντας τους ηθοποιούς και κουράζοντας τους θεατές.
  Λίγο ιστορία φαντασμάτων, λίγο ερωτική ιστορία, λίγο ψυχολογικό δράμα στα χρόνια μετά το τέλος του 'Β Παγκοσμίου Πολέμου, το Voice From The Stone θα ήθελε να πει πολλά αλλά καταφέρνει να πει ελάχιστα και είναι δυστυχώς ένα από τα πιο βαρετά φιλμ του 2017, που έχω δει μέχρι τώρα. Μένουν μόνο η καλή φωτογραφία και μία -δύο ενδιαφέρουσες σκηνές.





Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Alien: Resurrection (1997)

Είδος: Επιστημονικής Φαντασίας, Δράσης, Τρόμου


"Οι φίλοι της σειράς απογοητεύτηκαν από το τέταρτο φιλμ της σειράς. Οι καινούριες ιδέες δεν τους έπεισαν ενώ η περίεργη αισθητική του Γάλλου,Ζαν Πιέρ Ζενέ, έπαιξε με τα όρια της μεγάλης Χολιγουντιανής παραγωγής, της b movie και του Ευρωπαϊκού σινεμά."

ΑΛΙΕΝ: ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
Σκηνοθεσία:Jean-Pierre Jeunet
Σενάριο:Joss Whedon
Παίζουν:Sigourney Weaver,
Winona Ryder,Dominique Pinon
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
"Η Ρίπλεϊ πέθανε στην προηγούμενη ταινία; Ε, και; Θα την αναστήσουμε, για να γυρίσουμε ακόμα μία. Δε με νοιάζει πως και με ποια δικαιολογία. Απλώς, αναστήστε τη!" Γνήσιος, σύντομος μονόλογος του υπεύθυνου της 20th Century Fox, πίσω στο 1996. Και η Ρίπλεϊ επανήλθε στη ζωή, αφού έβαλε στην τσέπη της ολόκληρο τον προϋπολογισμό της πρώτης ταινίας, Alien, και η σειρά άντεξε μία ακόμα συνέχεια, η οποία για τους περισσότερους είναι η χειρότερη. Όχι στο επίπεδο των δύο πρώτων ταινιών, θα έλεγα εγώ, αλλά μια τυπική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας των τελών του 1990, με μια πιο χαλαρή ματιά στο μύθο, που ναι μεν δεν προσέφερε κάτι ιδιαίτερο αλλά για τα σκουπίδια δεν τη λες.
  Διακόσια περίπου χρόνια μετά το θάνατο της Ρίπλεϊ, οι επιστήμονες της Γουέιλαντ/ Γιουτάνι πετυχαίνουν την κλωνοποίησή της μέσα από ένα δείγμα αίματος. Όταν η Ρίπλεϊ αυτοκτόνησε, είχε μέσα της ένα εξωγήινο έμβρυο, το DNA του οποίου έχει μπλεχτεί με αυτό της ηρωίδας. Η Ρίπλεϊ επανέρχεται, έχοντας μερικές εξωπραγματικές ικανότητες, όπως τεράστια δύναμη, ευαίσθητη ακοή και όσφρηση, ενώ το έμβρυο εξελίχθηκε σε βασίλισσα και αρχίζει να γεννά. Όλα αυτά πάντα σε ένα διαστημικό σταθμό, στον οποίο σύντομα τα πλάσματα θα τρέχουν ελεύθερα και θα αφήνουν παντού θύματα, ενώ η Ρίπλεϊ, μαζί με το πλήρωμα ενός πειρατικού σκάφους, που βρέθηκε εκεί για να παραδώσει ξενιστές για τους εξωγήινους, προσπαθεί να αποδράσει και να σκοτώσει για άλλη μια φορά τα πλάσματα.
  Υπάρχει μια πιο κόμικ αισθητική σε αυτή την τρίτη συνέχεια της σειράς, της οποίας το σενάριο υπογράφει ο Τζος Γουίντον (The Avengers) και τη σκηνοθεσία ο Ζαν Πιέρ Ζενέ, δύο χρόνια μετά το Η Πόλη Των Χαμένων Παιδιών. Το Allien: Resurrection αποτέλεσε τη μοναδική εμπειρία του Ζενέ στο Χόλιγουντ, ο οποίος τέσσερα χρόνια παραδίδει το πιο γνωστό του φιλμ, Αμελί. Η κόμικ αισθητική την οποία φέρνει ο Γουίντον, έστω και με το σενάριο του να είναι αρκετά πειραγμένο από τους παραγωγούς, όπως υποστηρίζει ο ίδιος, δένει παράξενα με τον Ευρωπαϊκό αέρα και τη ματιά του Ζενέ. Δεν υπάρχει η αίσθηση φόβου αλλά μια φορτισμένη σε ορισμένες σκηνές σεξουαλική ένταση και μια μυστηριακή ατμόσφαιρα. Η σχέση της Ρίπλεϊ με τον εξωγήινο οργανισμό τονίζεται εδώ όσο περισσότερο γίνεται και μπορεί κάποιες στιγμές να αποτυπώνεται στην οθόνη με τρόπο ελαφρώς κωμικό αλλά όταν έχουμε επαφή των δυο τους, είτε με τη βασίλισσα είτε με το επόμενο πλάσμα, υπάρχει μια ένταση στα πλάνα του Ζένε. Συν του ότι βρίσκω την Σιγκούρνι Γουίβερ εδώ εξαιρετική, ξέροντας πως να χειριστεί το χαρακτήρα της απόλυτα και βγάζοντας έναν τρομακτικό δυναμισμό στην οθόνη.
  Οι φίλοι της σειράς απογοητεύτηκαν από το τέταρτο φιλμ της σειράς. Οι καινούριες ιδέες δεν τους έπεισαν ενώ η περίεργη αισθητική του Γάλλου, έπαιξε με τα όρια της μεγάλης Χολιγουντιανής παραγωγής, της b movie και του Ευρωπαϊκού σινεμά. Αν μου βάλεις το δίλημμα της επαναπροβολής ενός εκ των Alien 3 και Alien: Resurrection, με ευκολία διαλέγω το δεύτερο. Δε μπορεί να πλησιάσει τα δύο πρώτα φιλμς αλλά παραμένει ένα διασκεδαστικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας, με τα στοιχεία που βρίσκαμε γενικά σε αυτό το είδος πίσω στα 1990. 





Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb