Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Naked (2017)

Είδος: Κωμωδία, Φαντασίας

"Αρχικά μοιάζει ενδιαφέρον αλλά στην πορεία καταντάει  βαρετό. Επαναλαμβανόμενα αστεία και αρκετά από αυτά αμήχανα και άστοχα, με τον Γουέιανς να προσπαθεί να υποστηρίξει το ρόλο του αλλά παρότι φαίνεται ότι το θέλει δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να πει και να κάνει."

Σκηνοθεσία:Michael Tiddes
Σενάριο:Rick Alvarez,
Mårten Knutsson(story)
Παίζουν:Marlon Wayans,
Regina Hall,Dennis Haysbert
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
 Μπορώ να σταθώ αδιάφορα απέναντι σε μια κακή περιπέτεια, σε ένα κακό φιλμ τρόμου ακόμα και σε ένα κακό δράμα και έχει τύχει να είμαι πιο επιεικής στην κρίση μου. Αυτό που δεν αντέχω όμως με τίποτα είναι η κακή κωμωδία. Για άλλη μια φορά λοιπόν η ομάδα που βρίσκεται πίσω από τη σειρά ταινιών A Haunted House και Fifty Shades of Black, ενώνεται και παραδίδει μια ακόμα αδιάφορη ταινία.
  Το φιλμ που σκηνοθετεί ο Μάικλ Τάιντς είναι στην ουσία ριμέικ μιας Σουηδικής κωμωδίας του 2000, η οποία με τη σειρά της ήταν κάτι σαν μια διαφορετική προσέγγιση στην κλασική Μέρα Της Μαρμότας. Εδώ ο Μάρλον Γουέιανς υποδύεται τον Ρομπ, ο οποίος σε μια μέρα παντρεύεται, χωρίς όμως να είναι πλήρως συνειδητοποιημένος. Τη νύχτα πριν το γάμο του βγαίνει με τον καλύτερό του φίλο και ξυπνά στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου, γυμνός και χωρίς να θυμάται τίποτα από το προηγούμενο βράδυ. Προσπαθεί να φτάσει στην εκκλησία αλλά κάθε φορά αποτυγχάνει και όταν οι καμπάνες χτυπούν αυτός βρίσκεται ξανά στο ίδιο μέρος, γυμνός και ξαναζεί τα ίδια γεγονότα. Ο Ρομπ προσπαθεί να μάθει κάθε φορά από τα λάθη του αλλά και να βρει ποιος του έστησε την παγίδα με σκοπό να χάσει το γάμο του.
  Αρχικά μοιάζει ενδιαφέρον αλλά στην πορεία καταντάει  βαρετό. Επαναλαμβανόμενα αστεία και αρκετά από αυτά αμήχανα και άστοχα, με τον Γουέιανς να προσπαθεί να υποστηρίξει το ρόλο του αλλά παρότι φαίνεται ότι το θέλει δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο να πει και να κάνει. Υπάρχουν μία- δύο στιγμές που γελάς αλλά μέχρι εκεί δυστυχώς. Όλο το υπόλοιπο είναι ένα φιλμ που ο μόνος τρόπος να το χαζέψεις χωρίς επιπτώσεις είναι ένα σαββατοκύριακο στο σπίτι, το μεσημεράκι, εκεί μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Καλύτερο από το A Haunted House σίγουρα αλλά αν είχαμε το A Haunted House ως δείγμα σύγκρισης τότε δύσκολα θα βρίσκαμε κακή κωμωδία.



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Stratton (2017)

Είδος: Δράσης, Κατασκοπική, Θρίλερ

"Κυνηγητά και πυροβολισμοί  εκτυλίσσονται στην οθόνη με εντελώς αδιάφορο τρόπο και καλοί ηθοποιοί εμφανίζονται χωρίς να μπορούν να μας πείσουν ούτε στιγμή ότι υπάρχουν στο φιλμ με ευχαρίστηση, παρά μόνο για να κάνουν τη δουλειά και να πληρωθούν."

ΕΠΙΛΕΚΤΟΣ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ
STRATTON
Σκηνοθεσία:Simon West
Σενάριο:Warren Davis II,
Duncan Falconer
Παίζουν:Dominic Cooper,
Connie Nielsen,Gemma Chan
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
Υπάρχει χώρος για έναν ακόμα κινηματογραφικό πράκτορα εν έτει 2017; Μπορεί ο πράκτορας Stratton να σταθεί απέναντι στον Τζέημς Μποντ, τον Ίθαν Χαντ και τον Τζέισον Μπορν; Όχι, αδέρφια. Δυστυχώς ο κινηματογραφικός Stratton, που μας παρουσίασε ο Σάιμον Γουέστ, δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει.
  Ο Τζον Στράτον είναι καθ' εικόνα δημιούργημα του Βρετανού απόστρατου των ειδικών δυνάμεων, που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Ντάνκαν Φάλκονερ. Ο Φάλκονερ έχει γράψει δέκα νουβέλες με πρωταγωνιστή τον πράκτορα Στράτον και συνυπογράφει το σενάριο αυτής της κινηματογραφικής μεταφοράς του ήρωα. Για τα βιβλία δεν έχω άποψη αλλά το φιλμ δεν είναι αξιόλογο, πέρα από μερικές σκηνές δράσης προς το φινάλε, που δεν αρκούν όμως να σώσουν αυτό το παθητικό δημιούργημα.
  Η ιστορία βρίσκει τον Στράτον κι έναν Αμερικανό συνάδελφό του να προσπαθούν να χτυπήσουν ένα εργοστάσιο βιοχημικών όπλων στο Ιράν. Η επιχείρηση δεν πάει καλά, ο Αμερικανός σκοτώνεται και το μόνο που έχουν σαν στοιχείο στα χέρια τους οι Βρετανοί είναι η εικόνα ενός πρώην Ρώσου πράκτορα, ο οποίος θεωρείται νεκρός εδώ και είκοσι χρόνια. Ο Ρώσος είναι ο εγκέφαλος πίσω από την επιχείρηση και επιθυμεί να πάρει εκδίκηση από τους πρώην εργοδότες του. Ο Στράτον και η ομάδα του πρέπει να τον βρουν και να αποτρέψουν τα σχέδιά του.
  Προφανώς η πλοκή δεν έχει καμία πρωτοτυπία αλλά σε μια ταινία δράσης μπορείς αυτό να το παραβλέψεις, αρκεί να υπάρχουν άλλα θετικά στοιχεία. Να υπάρχει ρυθμός, να υπάρχει ενέργεια, να υπάρχουν καλές σκηνές δράσης και μια τυπική ευαισθησία από τους ηθοποιούς ούτως ώστε να μην "ξεπετάξουν" τη δουλειά. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Οπότε έχουμε να κάνουμε με κάτι που είναι άκρως προβλέψιμο και δεν προσπαθεί καν να κάνει κάτι για να μας διασκεδάσει. Κυνηγητά και πυροβολισμοί  εκτυλίσσονται στην οθόνη με εντελώς αδιάφορο τρόπο και καλοί ηθοποιοί εμφανίζονται χωρίς να μπορούν να μας πείσουν ούτε στιγμή ότι υπάρχουν στο φιλμ με ευχαρίστηση, παρά μόνο για να κάνουν τη δουλειά και να πληρωθούν. Μόνη ίσως εξαίρεση ο κακός της υπόθεσης, Τόμας Κρέτσμαν. Απ' την άλλη, στον ρόλο του πρωταγωνιστή βρίσκεται ο συμπαθής συνήθως Ντόμινικ Κούπερ, σε ένα ρόλο που δεν του "πηγαίνει".
  Δεν βλέπω το λόγο που το Stratton βγήκε στις αίθουσες και για να είμαι ειλικρινής δε βλέπω το λόγο δημιουργίας ενός τέτοιου φιλμ. Σε μια εποχή που οι άλλοι παρόμοιοι κινηματογραφικοί πράκτορες παρουσιάζουν όχι μόνο ενδιαφέρουσες περιπέτειες αλλά και καλές ταινίες, στον επίλεκτο πράκτορα Στράτον ανατέθηκε μια άχαρη αποστολή, στην οποία ήταν καταδικασμένος να αποτύχει. 



Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
PopCorn
IMDb