Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Daylight (1996)

Είδος: Περιπέτεια, Θρίλερ

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ
Σκηνοθεσία:Rob Cohen
Σενάριο:Leslie Bohem
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Amy Brenneman,Viggo Mortensen
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Φορτηγά γεμάτα με εκρηκτικά περνούν παράνομα το υποθαλάσσιο τούνελ που ενώνει το Μανχάταν με το Νιού Τζέρσι, σε ώρα αιχμής. Ένα αυτοκίνητο με ληστές προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομία, χάνει τον έλεγχο, πέφτει σε ένα από τα φορτηγά και ακολουθεί μια τεράστια έκρηξη, που κλείνει και τις δύο εξόδους του τούνελ. Μια ομάδα ανθρώπων επιζεί της έκρηξης και παγιδεύεται, προσπαθώντας να βρει τρόπο διαφυγής. Ο Κιτ Λατούρα, απολυθείς αρχηγός του τμήματος Διασώσεων της Νέας Υόρκης μετά από μια αποτυχημένη επιχείρηση που κόστισε τη ζωή ενός συναδέλφου του, βρίσκεται εκεί για να βοηθήσει και μοιάζει να είναι ο μόνος που γνωρίζει τον τρόπο να βγάλει τους επιζώντες και πάλι στο φως της μέρας.


ΑΠΟΨΗ: Η δεκαετία του 1990 ήταν αυτή που βρήκε τον Σιλβέστερ Σταλόνε να μην μπορεί να φέρει στα ταμεία τα χρήματα που οι εταιρείες παραγωγής περίμεναν. Το Daylight ανήκει σε αυτήν την περίοδο του Σταλόνε και είναι στην ουσία η ταινία που ξεκίνησε τον κατήφορο στα ταμεία για τον Σλάι και έφερε την καριέρα του σε καμπή, για περίπου μια δεκαετία. 80 εκατομμύρια δολάρια έδωσε το στούντιο για το φιλμ και το παγκόσμιο ταμείο έγραψε 150 εκατομμύρια, οπότε για τα κεφάλια της εταιρείας παραγωγής τα λεφτά αυτά δεν ήταν αρκετά, όπως καταλαβαίνετε. Είναι, όμως, το Daylight κακή ταινία; Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, ξαναβλέποντάς τη, μπορώ με σιγουριά να πω ότι κακή ταινία δεν τη λες. Αντιθέτως, έχουμε μια συμπαθητική ταινία καταστροφής, που ξυπνά μνήμες από τη δεκαετία του 1970, εποχή που το είδος άνθισε, ενώ και ο ίδιος ο Σταλόνε υποστηρίζει το ρόλο με αρκετή αυτοπεποίθηση.
  Πριν ο Ρομπ Κοέν δώσει την πρώτη ταινία των Fast & Furious στις αρχές του 2000, σκηνοθέτησε τον Σιλβέστερ Σταλόνε στο Daylight. Ο Κοέν φτιάχνει ένα φιλμ με τον γνώριμο τρόπο των ταινιών καταστροφής. Μαζί με τους τίτλους έναρξης μας δείχνει ποιος θα προκαλέσει την καταστροφή και με γρήγορες κινήσεις μας συστήνει τους βασικούς χαρακτήρες έναν προς έναν, όλοι άγνωστοι μεταξύ τους, που θα ενωθούν στην πορεία. Η συνέχεια θέλει τα ψηφιακά εφέ να έχουν τον πρώτο ρόλο στην καλή σκηνή της έκρηξης μέσα στο τούνελ, σκηνή παρόμοια με αυτή που είδαμε την ίδια χρονιά στο Independence Day! Από εκεί και μετά η δράση κινείται υπόγεια, με τους πρωταγωνιστές να προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια, με τη βοήθεια του Σταλόνε, ο οποίος κατέφθασε μέσα από το τεράστιο σύστημα αεραγωγών, στην πιο χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας. Ναι μεν είναι καλά γυρισμένη σκηνή αλλά υπάρχει κάτι που πάντα μου κάνει εντύπωση. Το σύστημα εξαερισμού μπορεί να κλείσει μόνο για δύο λεπτά κι ενώ ο Σταλόνε πηδά από τον έναν ανεμιστήρα στον άλλο, σε κάθε επίπεδο υπάρχει ένα ψηφιακό ρολόι που μετρά αντίστροφα το χρόνο που απομένει μέχρι το σύστημα να ξεκινήσει ξανά! Για ποιό λόγο κάποιος τοποθετεί ψηφιακά ρολόγια σε κάθε επίπεδο του συστήματος εξαερισμού; Για το σασπένς, θα μου πεις, αλλά εδώ θα μπορούσαν να είχαν σκεφτεί κάτι διαφορετικό. Όχι ότι αν έλειπε αυτό, το φιλμ θα ήταν τέλειο. Ο Κοέν θα μπορούσε να έχει φτιάξει ένα πιο δεμένο και πιο γρήγορο σε σημεία φιλμ, αξιοποιώντας μάλιστα πολύ περισσότερο τους καλούς ηθοποιούς που έχει στη διάθεσή του.

 Και αφού έφτασε η κουβέντα στους ηθοποιούς, ας τα πούμε και για δαύτους. Ο Σταλόνε είναι αδιαμφισβήτητα η κινητήρια δύναμη του φιλμ και μια χαρά υποστηρίζει το χαρακτήρα, αφήνοντας ανά διαστήματα να βγει μια φυσικότητα και να μην υπερισχύσει το ματσό που έβγαζε συνήθως στις περιπέτειές του. Συμπαθής και ο Σταν Σόου, ο μαύρος αστυνομικός που παγιδεύεται στο τούνελ, ενώ μερικές καλές ατάκες έχει και ο Βίγκο Μόρτενσεν, σε μια εποχή που ακόμα δεν είχε την αναγνωρισιμότητα που έχει σήμερα. Οι υπόλοιποι... Δυστυχώς, ερμηνευτικά το φιλμ δεν τα πάει καλά. Το σενάριο ξέχασε να δώσει "χαρακτήρα" στους πρωταγωνιστές και τους αφήνει να κινηθούν σε κλισέ μονοπάτια.
  Προβλέψιμο είναι φυσικά ολόκληρο το φιλμ αλλά δεν παύει να έχει καλές στιγμές έντασης και αγωνίας, ενώ φροντίζει να δώσει και μια δυο θεαματικές σκηνές. Ίσως η μικρότερη διάρκεια να λειτουργούσε υπέρ του φιλμ και να είχαμε ένα πιο γρήγορο, σφιχτοδεμένο θρίλερ καταστροφής, εμπνευσμένο από τα '70ς, έστω και με τα ελαττώματά του στο σενάριο. Δεν αποτελεί ωστόσο σε καμία περίπτωση μια από τις κακές ταινίες του Σταλόνε, ο οποίος εδώ δίνει αρκετή ενέργεια και παίρνει εύκολα το φιλμ στις πλάτες του. Ξαναδώστε του μια ευκαιρία! Μπορεί να σας κερδίσει!  




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb



Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Demolition Man (1993)

Είδος: Περιπέτεια, Επιστημονικής Φαντασίας, Σάτιρα

Σκηνοθεσία:Marco Brambilla
Σενάριο:Daniel Waters,
Robert Reneau,Peter M. Lenkov
Παίζουν:Sylvester Stallone,
Wesley Snipes,Sandra Bullock
Γράφει ο Νίκος Ρέντζος
ΥΠΟΘΕΣΗ: Το 1996, ο Τζον Σπάρταν, αστυνομικός στο Λος Άντζελες με το προσωνύμιο "Κατατροφέας", κυνηγά τον διαβόητο κακοποιό Σάιμον Φίνιξ. Ο Φίνιξ συλλαμβάνεται από τον Σπάρταν, όμως, κατά τη διάρκεια της διαμάχης τους σε ένα παλιό εργοστάσιο φαίνεται να έχασαν τη ζωή τους όμηροι παγιδευμένοι στο χώρο. Ο Φίνιξ κάνει τον Σπάρταν να φανεί υπεύθυνος για το θάνατο των ομήρων κι έτσι και οι δύο καταδικάζονται σε εβδομήντα χρόνια φυλάκισης σε κρυογονική φυλακή. Τριάντα χρόνια μετά, ο Φίνιξ αποδρά με μυστήριο τρόπο και προκαλεί χάος στο μελλοντικό Λος Άντζελες, ένα μέρος που εγληματικότητα βρίσκεται πια σε μηδενικό ποσοστό και οι αστυνομικοί δεν έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση να αποκρούσουν κρούσματα βίας. Ο μόνος που μπορεί να σταματήσει ξανά τον Φίνιξ είναι ο Τζον Σπάρταν, ο άνθρωπος που τον συνέλλαβε τριάντα χρόνια πριν. Έτσι, ο Σπάρταν βγαίνει από τον κρυογονική φυλακή και βρίσκεται ξανά στους δρόμους του Λος Άντζελες, όπου εκτός από έναν επικίνδυνο εγκληματία, έχει να αντιμετωπίσει και τις νέες συνήθειες του μέλλοντος.


ΑΠΟΨΗ: Υπάρχουν αρκετές ταινίες, για τις οποίες η άποψή σου αλλάζει όταν τις παρακολουθείς μετά από αρκετά χρόνια. Υπάρχουν κι αυτές που η άποψή σου μπορεί να μην αλλάζει αλλά να αλλάζει ο τρόπος αξιολόγησης και οι λόγοι που θεωρείς το "Χ" φιλμ καλό ή κακό. Το Demolition Man είναι μια τέτοια περίπτωση. Πίσω στα τέλη του 1990, πιτσιρικάς ακόμα, την είχα βρει διασκεδαστική και αποτελεσματική σαν περιπέτεια αλλά τα κωμικά στοιχεία με παραξένεψαν. Είκοσι χρόνια μετά, εξακολουθώ να βρίσκω το φιλμ διασκεδαστικό, όχι τόσο σαν ταινία δράσης αλλά σαν μια περίεργη σάτιρα της μελλοντικής κοινωνίας, που φαντάστηκαν οι σεναριογράφοι πίσω στο 1993, με δόσεις κλασικής δράσης των '90ς, αφού πρωταγωνιστής ήταν ένας από τους μεγαλύτερους action heroes του Χόλιγουντ, ο Σιλβέστερ Σταλόνε, σε μια εποχή που βρίσκονταν ξανά στα πάνω του, μετά και την τεράστια επιτυχία του Cliffhanger στα ταμεία, μερικούς μήνες πριν.

  Στη σκηνοθεσία βρίσκουμε τον τριαντατριάχρονο τότε Ιταλό, Μάρκο Μπραμπίλα. Το Demolition Man ήταν η πρώτη από τις δύο μεγάλους μήκους ταινίες που σκηνοθέτησε ο Ιταλός, ο οποίος έπειτα σκηνοθέτησε μερικά μικρού μήκους φιλμ κι ελάχιστα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Dinotopia. Η δουλειά του Μπραμπίλα στο φιλμ δεν είναι κακή. Σήμερα μπορείς να διακρίνεις ότι η κατεύθυνση που ήθελε να πάει το φιλμ ήταν αυτή της σάτιρας και υπάρχουν αρκετές στιγμές που αυτή λειτουργεί αρκετά καλά. Η αποστειρωμένη κοινωνία, η απώλεια της πραγματικής επαφής των ανθρώπων και η άθλια ενδυματολογική μόδα μας δείχνουν μια περίεργα ενοχλητική "καθαρή" άποψη του μέλλοντος, με τους ανθρώπους να μοιάζουν ουδέτερες υπάρξης μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό. Αυτό που δεν καταφέρνει ο Μπραμπίλα είναι να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στη σάτιρα, το χιούμορ και τις σκηνές δράσεις. Η σάτιρα είναι καλή, το χιούμορ καλό, οι σκηνές δράσης καλές αλλά η μίξη όλων αυτών μοιάζει να μη γίνεται με κατάλληλο τρόπο, γεγονός που μέχρι σήμερα μπερδεύει τους θεατές ως προς το είδος του φιλμ που παρακολουθούν.
  Ο Σταλόνε παίρνει το φιλμ πάνω του με ευκολία, χωρίς βέβαια να κάνει κάτι ιδιαίτερο αλλά δίνοντας έναν τυπικό ήρωα δράσης. Απέναντί του ο Γουέσλι Σνάιπς, ο οποίος διασκεδάζει το χαρακτήρα του Σάιμον Φίνιξ, βάφει το μαλλί κατακίτρινο, δίνοντας έμπνευση στο Ντένις Ρόντμαν, και μοιράζει κλωτσιές. Η Σάντρα Μπούλοκ βρίσκεται επίσης εκεί, ένα χρόνο πριν εκτοξευθεί με το Speed, ο Νάιτζελ Χόθορν παίζει τον διεφθαρμένο πολιτικό, ο Ντένις Λίρι τον αρχηγό των επαναστατών, ενώ σε μικρούς ρόλους βλέπουμε τους νεαρούς τότε Μπέντζαμιν Μπρατ και Ρομπ Σνάιντερ.
  Το Demolition Man ήταν μια ακόμα εισπρακτική επιτυχία για τον Σταλόνε και για πολλούς μια ακόμα ανούσια ταινία δράσης της εποχής. Με μια άλλη ματιά σήμερα μπορώ να θεωρήσω το φιλμ ως ένα από τα ιδιαίτερα της καριέρας του. Περισσότερο μια σατιρική ματιά πάνω στην εξέλιξη και στη διαμόρφωση των κοινωνικών θεσμών, της τεχνολογίας και τη χρησιμοποίηση του ξύλινου λόγου, παρά μια ταινία δράσης. Κάποιος ωστόσο θα μπορούσε άνετα να υποστηρίξει ακριβώς το αντίθετο. Ξεκάθαρα θέμα "οπτικής γωνίας".




Βαθμολογία άλλων ιστοσελίδων
Cine.gr
PopCorn
IMDb